Chili


Chili
1997
1998
1999



Landinformatie
Land : Chili.
Inwoners : 15,8 miljoen.
Hoofdstad: Santiago de Chile.
Inwoners : 5,3 miljoen.
Oppervlakte: 18,2 maal Nederland.
Provincies: 13 regio's.
Landschap: Vulkanen, zee, woestijn, ijsbergen.
Taal : Castellano, Quechua, Aymara, Mapuche, Rapa Nui.
Tijd : 5 uur t.o.v. GMT.
Geld : Chileense Peso's (CP).
1 dollar = 538,3 pesos.
1 Euro = 685,121 pesos.
1 Peso = 0,00146 euro.
Trefwoorden
Santiago de Chile
Atacama woestijn
Valle de la Luna
San Pedro de Atacama
Tatío fumeroles
Chuquicamata
Cordillera de los Andes
Vulkanen
Humboldtstroom
Chiloë
Villarrica
Osorno
Merengebied
Carretera Austral
Torres del Paine
Navimag
Reisschema's
1997: Aeropuerto, Santiago de Chile, Arica, Iquique, Tocopilla, Chuquicamata, Calama, Antofogasta, Copiaco, La Serena, Coquimbo, Santiago de Chili, Mendoza (Argentinie), Santiago de Chile, Talca, Chillan, Concepcion, Temuco, Santiago de Chile, Aeropuerto.

1998: Aeropuerto, Santiago de Chile, Concepción, Temuco, Puerto Montt, Chiloé, Chaitén, Coihayque, Colchrane, Chile Chico.

1999: Pucon, Valdivia, Santiago de Chile, Aeropuerto.
Wereldomroep
De wereldomroep op de korte golf voor ontvangst in Zuid en Midden Amerika gedurende de zomertijd in Nederland:

00.00 - 00.30uur:15540kHz 01.00 - 01.30uur:17605kHz 02.00 - 02.30uur: 5970kHz 03.00 - 03.30uur: 6190kHz 05.00 - 05.30uur: 6190kHz 06.00 - 06.30uur: 6165kHz 07.00 - 07.30uur: 6165kHz 11.30 - 12.00uur: 6020kHz 23.00 - 23.30uur: 7605kHz

Meer weten? www.wereldomroep.nl/gids



Klimaat
Allereerst is het zinvol te weten dat Chili op het zuidelijk deel van de aarde ligt en dat zomer, bij ons in Nederland, winter in Chili betekent en winter bij ons is zomer in Chili. Opvallend is verder het verschil tussen zomer en winter. In het uiterste zuiden is het verschil in daglicht acht uur in de winter en achttien uur in de zomer. De Chileense klimatologie wordt mede bepaald door de lengte van het land, de oceaan en het Andesgebergte. In het noorden vinden we een woestijnklimaat, gekenmerkt door warmte en droogte. Het Andesgebergte heeft een hooggebergteklimaat met lage temperaturen en met sneeuw bedekte bergtoppen. Ten zuiden van Santiago heerst een mediterraan klimaat. Zuidelijker vinden we een maritiem klimaat waar gedurende het hele jaar neerslag valt en een koude wind over het land waait. In het zuiden van Chili vind je fjorden, dalen en gletsjers.


Hoogteziekte
Hoogteziekte is een veel voorkomend verschijnsel in Zuid Amerika. Door de grote hoogteverschillen binnen een land kan het zijn dat je op het ene moment op 100 meter hoogte bent en een paar uur later op 2500 of meer meters. Snel op hoogte komen kan - dit is voor een ieder verschillend - verschijnselen geven van misselijkheid, hoofdpijn, vermoeidheid. Wanneer je zorgt voor een geleidelijke overgang van laag naar hoog en je neemt jezelf in acht, drinkt veel, neemt rust, voorkomt grote inspanningen dan zul je nauwelijks problemen ondervinden.
Voor een reisschema is het zinvol de hoogte in de gaten te houden van de plaatsen waar je heen wilt. Weliswaar wordt er gezegd dat een eerste stijging naar 2500 meter nog geen effect heeft maar dat heb ik zelf anders ervaren. Vanaf deze afstand is het in ieder geval goed rekening houden met je inspanningen. Andere voorzorgsmaatregelen zijn er in de vorm van paracetamol slikken en veel drinken. Ook het gebruik van mate de coca heeft een positieve inwerking. Mate de coca is een thee getrokken van cocabladeren. Lekker en legaal.


Cordillera de los Andes (Andesgebergte)
De Chileense Andes is een deel van een lang gebergte van zo’n ruim 7000 km. Het is een barrière vanuit valleiën direct omhoog tot bijna 7000 meter. Aan de ene kant de Andes en aan de andere kant de oceaan met een immens diepe oceaantrog van zo’n 6 km. De Andes heeft evenwijdige noord-zuidketens zonder dwarsdalen. Verder zijn er veel vulkanen die op zijn tijd actief zijn.
De verdeling is: noordelijke Andeshoogvlakte of titleiplano. Gemiddeld 4000 meter hoog. Centrale Andes: van Copiapó tot Conception. Hier zijn ook de toppen Aconcagua, Tupungato en de Mercedario te vinden. Andes Merengebied: met zijn vele actieve vulkanen. De Andes van Patagonië en Vuurland: het gebergte gaat onder in zee maar alvorens dit gebeurt steken de Fitz Roy en de Cerro Torre nog even omhoog.


Fumeroles
Fumarolen oftewel vulkanische gassen danwel geisers tref je aan ten noorden van Atacama bij Tatío. Hier bevinden zich veel geisers en verschillende warm water bronnen. Ondergronds water komt in contact met het in de bodem zittende vloeibare gesteente, magma, en het verhitte water zoekt vervolgens een uitweg naar boven waar het met geweld uitspuit. Er worden hoogtes tot 10 meter bereikt. De temperatuur kan tegen de 90 graden celsius belopen. De geisers zijn niet elk uur van de dag actief. Als je wilt kijken zul je er vroeg bij moeten zijn, namelijk vóór zonsopgang en één à twee uur later zijn er nauwelijks meer (forse) geisers. Verder zijn er pruttelende modderputten met mooie kleuren vanwege de mineralen.


Atacama
De Atacamawoestijn is een woestijn met verrassend veel afwisseling. Veel van de natuur heeft zich aangepast aan de woestijndroogte. Er bevinden zich kleine oases. Verder vtitle er nauwelijks of geen regen. Dat er toch een stadje is in de Atacama - San Pedro de Atacama - komt door uitgestrekte waterhoudende lagen in de bodem.


Chuquicamata mijn
Even ten noorden van Calama ligt de stad Chuquicamata. La Mina mas grande del mundo, zoals er bij de ingang staat. Het is en kopermijn die van grote waarde is voor Chili. Wel wat controversieel omdat de mijn grote hoeveelheden water ontrekt in een gebied waar water schaars is. Verder zijn de afvalstoffen behoorlijk vervuilend. De mijn is zo'n 6 tot 3 km groot en 600 meter diep. Er zijn rondleidingen (vertrek in de ochtend) en je wordt dan vervoerd per bus en helaas niet met een van de vrachtwagens die wielen hebben van 4 meter hoogte!


Cruises
Volgens de gegevens in 1998 zouden er een drie aantal maatschappijen zijn om per boot te reizen door de fjorden. Echter in Puerto Chacabuco, de vertrekhaven, ben ik er achter gekomen dat dat niet juist is. Transmar Chilay is een maatschappij die vaart op de routes Puerto Montt, Puerto Chacabuco, Aysén en Coihayque. Voor informatie kun je terecht in de steden Puerto Montt, Quellon, Ancud, Chaitén, Chacabuco en Coihayque. Een andere maatschappij is Navimag met een aantal reizen naar Chiloé, Aysen, Torres de Paine, Puerto Natales. De maatschappij heeft een aantal schepen en kan er voor gewenste luxe gekozen worden.
Naast Navimag zijn er nog andere routes per boot. De groeiende economie heeft er voor gezorgd dat er een nieuwe vorm van reizen bij is gekomen: cruises. Trajecten zoals Valparaíso - Buenos Aires (14 dagen) worden verzorgd door Celebrity Cruises. Verder is er nog een Antartic reis vanuit Punta Arenas. Of een tocht vanuit Ushuaia via Antartica naar de Malediven of een cruise vanuit Puerto Montt langs de Chileense fjorden naar Ushuaia, Punta Arenas, Buenos Aires en Montevideo.


Tip
Geef een muisklik op de foto en deze wordt vergroot.
Om weer teug te gaan naar de andere foto's klik, links boven in de werkbalk, op het groene pijltje ( ).


De reizen door Chili
Chili is niet in één enkel jaar bezocht maar in 1997, 1998 en 1999.
In 1997 ben ik van het uiterste noorden (Arica) naar Pucon - even ten zuiden van Temuco/Villarrica - gereisd.
In 1998 vanuit Pucon over de Carretera Austral naar Punta Arenas, in het uiterste zuiden van het land, gegaan.
In 1999 ben ik in Chili geweest om een reis in Argentinië af te ronden. Via de Tromenpas ben ik naar Pucon gegaan om de Vilarrica te beklimmen en vervolgens een paar dagen doorgebracht in Valdivia met zijn twee vestingstadjes Niebla en Corral.



De reis door Chili 1997

Vooraf aan de reis
Het is me vaak gevraagd waarom ik naar Zuid Amerika ga en dan nog wel naar Chili. Waarom naar Zuid Amerika staat op de beginpagina en waarom naar Chili is tamelijk eenvoudig. Het is een erg lang land en je kunt langs de kust rijden. Startend vanuit het noorden in een woestijn waar in nog geen 500 jaar een druppel regen is gevallen om via het midden van het land het mediterrane klimaat te ervaren om tenslotte te eindigen in zuid Chili waar de ijsschotsen in het water drijven. Hierdoor verschillen de landschappen. Het is een ongelooflijk mooi gezicht: links de vulkanen met of zonder rookpluimen en rechts de zee met zijn golven. Daar tussen het land waarover prima – en op tijd - per bus gereden kan worden in een land dat zich de laatste jaren goed ontwikkeld heeft en waar met scheve ogen naar gekeken wordt door andere Zuid Amerikaanse landen. Ik heb gekozen om na de aankomst in Santiago de Chile daar een paar dagen te blijven en vervolgens met het vliegtuig naar Arica - de meest noordelijke stad - te gaan en vandaaruit langzaam naar het zuiden te "bussen". Een goede keuze achteraf bezien.


Aeropuerto Arturo Merino Benitez
Komend vanuit Europa vlieg je vlak voordat je het luchtruim van Chili binnenkomt langs de hoogste berg van Zuid Amerika: de Aconcagua. Overigens is het overvliegen van de Andes een meer dan indrukwekkend gezicht. Op het vliegveld van Santiago staan tegenwoordig gezichtscanners. Van alle binnenkomende en uitgaande personen wordt een foto gemaakt en binnen 45 seconden vergeleken met de foto in je paspoort. Er staan 60 cabines voor dit klusje. Als er dan maar niet net voor je een A380 geland is.
Na deze douaneformaliteit kan er in de hal gepind worden. Tevens is er een infodesk met informatie over hotels. Buiten het vliegveld is de bus waarmee je naar het centrum kan. De bussen zijn blauw en hebben het opschrift Metropuerto. Ze vertrekken elk half uur vanaf 6.05 AM tot 22.30 PM vanaf het centrum (Plazoleta Los Héroes).


Santiago de Chile
Er zijn in de stad mooie gebouwen te zien en het loont de moeite om wandeltochten te maken. Met een schop (biertje) en een completo (broodje, worstje en avocado (ptitlea)) kunnen de verbruikte calorieën aangevuld worden. Er zijn pinautomaten (BCI) waar naast de Peso's ook nog een mogelijkheid is om dollars te pinnen.
Om naar elders te vertrekken ga je - vanzelfsprekend - per bus. Helaas is er (nog) geen centraal busstation maar zijn het er een vijftal afhankelijk waar je naar toegaat. De bussen die naar het noorden van het land gaan vind je op het Terminal de buses Norte (Amunategui 920). Bussen naar Valpariaso vertrekken van het Terminal de buses Alameda. Bussen naar het zuiden vertrekken van het Terminal de buses Santiago aan de Alameda B.O'Higgins 3800. Tenslotte zijn er nog: Terminal de buses Los Heroes en Terminal de buses Borja aan de Alameda 3250. Ben je meer met treinen begaan dan kun je met de trein naar Temuco, Conception, Chillán. Het station vind je aan de Estación Central de Ferrocariles aan de Alameda O'Higgings 3322.




Arica
Om vanuit Santiago de Chile weer naar het vliegveld te gaan moet je wel rekening houden met het feit dat de vlucht naar Arica een binnenlandse vlucht is en dat daarvoor een ander vliegveld is. Het ligt even vóór het internationale vliegveld. Geef de buschauffeur een seintje anders wordt het teruglopen. De vlucht is mooi omdat je links de zee, in het midden het landschap en rechts het Atlas gebergte ziet liggen. Na een tussenlanding in Iquique land je in Arica en staan er taxi's (al of niet colectivos. Dit zijn taxi's die je met drie anderen deelt) klaar. Alleen taxi's overbruggen de 20 km naar het centrum van Arica. Een niet onaardig stadje met een aantal bezienswaardigheden.
Ga naar de Morro de Arica per bus. Loop naar de top en geniet van het uitzicht. Het is goed te belopen, maar het pad gaat aardig omhoog. Opmerkelijk is het ook dat in de haven er vele pelikanen zijn. Weer iets anders dan onze meeuwen. Naast de haven zijn er ook stranden. Mooi, maar vergeet niet dat het verbranden hier zeer snel gaat en als je niet een paar dagen later met de vellen wilt rondlopen blijf dan maar kort op het strand of zorg voor een goede bescherming. Vergeet ook niet een bezoekje te brengen aan Poblado Artesanal dat te vinden is aan het eind van de straat de 18e Septiembre. Een nagebouwd Aymaradorpje waar een tiental verschillende kunstenaars wonen, werken en hun werk verkopen. Er is ook een treinstation met dagelijkse verbindingen naar Peru en Bolivia. Even buiten het centrum ligt het busstation vanwaar vele bussen naar het zuiden gaan.



Om een trekking te maken zou je langs agencia Latinorizons aan de straat Thomson 236 kunnen gaan. Zij kunnen je mogelijkheden bieden om de omgeving te doorkruisen. Ik heb gekozen voor de drie daagse trekking naar Lauca National Park en Surire. De trip gaat over de 2500 meter hoogte, zodat je rekening mag houden met hoogteziekte. Via een oase door de woestijn, evenwijdig aan de grens met Bolivia, naar het dorpje Putre waar overnacht wordt en vervolgens langs het meer Parinacota zie je de vulkanen Pomerape, Parinacota en Guallatire. De laatste met rookpluim. Ook ontbreekt het niet aan dieren zoals de vicuña's, guanacos, chinchillas, lama's, huemul (soort hert) en vizcachas (soort groot konijn). Fraai is het meer van Surire en het nationaal park van Isluga. Niet alleen de Chileense flamingo's maar ook het warme water, de kleuren van het meer zijn indrukwekkend. Het is een schitterd kennismaken met Chili. Een aanbevelenswaardige trekking.




Iquique en Tocopilla
Met de bus naar Iquique rijd je op een hoogte van ongeveer 1500 meter. Dwars door een inmense woestijn kom je de spookstad Huara en zelfs een heuse oase tegen. Om naar de stad Iquique te gaan zul je moeten afdalen tot min of meer zeeniveau. De stad is een havenstad en heeft een historisch centrum. Er is ook een strand en vanaf hier zie je goed de naar het zuiden en noorden lopende gebergte dat zo'n 500 meter van zee verwijderd ligt. Fraai. Via de kust gaat het eerst naar Tocopilla en vervolgens naar Antofagasta. Van de route langs de zee en het gebergte kan ik geen genoeg krijgen. Aan zee zijn kleine vissershaventjes, verlaten stranden en zeeleeuwenkolonies. Tocapilla, een trist haven met veel pelikanan heeft een leuk centrum. Het is maar voor even: de bus vertrekt een paar uur later en de reis wordt vervolgd naar Calama.




Calama
Calama heeft niet zo veel te bieden. Het is meer een opstapplaats naar de Atacamawoestijn en de Chuquicamata kopermijn. Eerst ben ik naar San Pedro de Atacama gegaan. In het weekend is de mijn niet open. Prima op tijd rijdende bussen naar het hart van de woestijn, terwijl je ook nog de Valle de la Luna passeert. De chauffeur stopte hier nog wel maar wat je tegen het vallen van de avond ziet haalt het toch niet met het beeld van overdag. Zo kom je aan in San Pedro de Atacama.



Trek er niet alleen op uit maar ga naar een agencia en regel een tocht. De verhalen van de gids zijn bepalend voor wat je ziet en geven meerwaarde aan het geheel. Als je dan toch bij het reisbureau bent, informeer eens naar de fumeroles (geisers) van Tatía. Wel vroeg opstaan en ga je ook nog over weg die maar matig is, maar je wordt beloond met een prachtige plek en idem verschijnsel. Erna kun je nog lang in de warmwaterbronnen liggen (bijkomen).
San Pedro de Atacama is klein en ik had moeite om onderdak te krijgen terwijl ik nog wel buiten het seizoen reisde. Een bezoek aan de Plaza de Armas is sfeervol. Verder is er een koloniale kerk. Kijk eens naar het "hout" dat hier gebruikt is.





Chuquicamata
Terug naar Calama en vandaar naar de beroemde kopermijn gegaan. Na een informatiefilm ga je met de bus over het terrein en wordt er een indrukwekkende rit over het terrein gemaakt. Reusachtige vrachtwagens en een trein voor het vervoer van de platen koper geven aan wat er hier aan de hand is. Het was moeilijk foto's te maken daar ik in een volle bus werd rondgereden.



Antofagasta

Door de Pampa del Indio Muerto en twee kloven van 1500 meter kom je aan in een grote stad op een smalle kuststrook. Wat te denken van een costanera (boulevard) van 20 kilometer? Het stadje heeft een historische wijk bij het oude station. Een dagje wandelen is hier de moeite waard.



Copiapó
Na Antofagasta begint zo'n beetje de woestijn te veranderen. Er verschijnen bomen. Je ziet weer groene bladeren, kortom zo langzamerhand verdwijnen de imposante zandvlaktes. Copiapó heeft ook een Plaza de Armas, een kathedraal en een museum voor treinen. Ten oosten van de stad heb je de Laguna Verde en de Ojos del Salado. De Laguna is prachtig groen en de Ojos vormt de grens met Argentinië. Verder is er de Salar de Maricunga en de Salar de Pedernales, twee zoutmeren op 3700 meter hoogte.



La Serena en Coquimbo
Vanuit Copiapó is het goed reizen naar La Serena. Een prettig stadje. Naast de algemeenheden die te zien zijn raad ik aan om eens naar het mineralogisch museum te gaan. Ongelooflijk hoeveel mineralen er in het kleine museum liggen. Beslist de moeite waard en je bent er wel even zoet. Na dit bezoek kun je naar de stranden gaan. Zelf heb ik, omdat het bewolkt was, gelopen over het strand van La Serena naar het zuidelijk gelegen Coquimbo. Er zijn veel vissers die zeewier verzamelen. Ze verkopen het aan de plaatselijke supermarkt. Vanuit Coquimbo gaat er een bus naar La Serena. Na La Serena gaat het naar Santiago de Chile.



Santiago de Chile - Mendoza (Argentinië) - Santiago de Chile

Vanuit de hoofdstad gaat het om een eenmalige trip naar Mendoza in Argentinië en passeer je de pas (Portillo) in de Atlas met zijn vele haarspeldbochten (Las Caracoles). Het dal is fraai en je passeert de Aconcagua om uiteindelijk in de fraaie stad Mendoza aan te komen. Na een kort bezoek gaat het weer terug naar Santiago de Chile en direct - per bus vanzelfsprekend - richting het zuidelijk gelegen Chillán.



Curicó
Alvorens naar Chillán te gaan wordt een tussenstop in Curicó gemaakt. Een modern stadje met een gigantische markt. Verder was het opmerkelijk te zien hoe een jongen "aanwijzingen" gaf aan een autochauffeur en daarvoor een fooitje kreeg. Papiertje achter de ruitenwisser en zie hier, je hebt je parkeerbelasting betaald. Vanuit deze stad een dagje naar de kust gegaan. Maar welke (bad)plaats ligt daar? Op het busstation was wel de naam van een stadje te achterhalen maar hoe het lag ten opzichte van Curicó was mij volkomen onduidelijk. Maar omdat het een populaire badplaats leek te zijn (zondag en korting op de busprijs) ben ik uiteindelijk op een plek aan zee beland die door de twee restaurants nauwelijks de moeite waard was voor een (kort) verblijf. Eerder terug ging overigens niet gezien het feit dat de (enige) bus om 16.00 uur vertrok. Overigens is deze "badplaats" Lloca, het is maar dat je het weet.


Chillán
Chillán is de geboorteplaats van O'Higgins. Er zijn de beroemde muurschilderingen in de Escuela Mexico; een Fería de Chillán (openluchtmarkt) en ten zuiden van de stad het oude Chillán: Chillán Viejo. Hier vind je een 60 meter lange muurschildering. Het is te belopen maar of je er erg van onder de indruk zult zijn is maar de vraag. In de stad is ook een treinstation (Avenida Brasil). De trein heeft bestemmingen naar Temuco, Conceptión en Santiago de Chile. Vanuit Chillán kun je nog naar de Thermas de Chillán. De bus vertrekt 's morgens. Je kunt uren het warme (modder) water in en ervoor of erna wandelingen maken. Douches heb ik niet gezien. Wel een mooie omgeving maar om er een hele dag te verblijven is wel een hele opgave. Er is een hotel maar dan verder niets. Enfin de bus vertrekt in de namiddag dus zorg dat je een (dik) boek bij je hebt als je niet de gehele dag in de modder wilt liggen.
Vanuit deze stad naar Concepción gegaan. Even na Chillán passeer je (wel opletten) de Salto del Laja, 25 km voor Los Angeles. Zorg dat je aan de linkerkand van de bus zit. Je kunt ook uitstappen en later je weg vervolgen. De waterval is redelijk groot en aanbevelenswaardig om even uit de bus te zijn.




Concepción
Concepción ligt aan zee en er ligt een heus oorlogsschip uit vergane glorietijden. Met een gewoon stadsbuskaartje komt je er in "no-tiempo". De stad zelf heeft een paar winkelstraten en dat is het dan. Ga wel even langs de Mercado Central met restaurantjes en artesania stalletjes. Wanneer nu nog meer naar het zuiden gegaan wordt kom je in het merengebied. Een schitterend gebied voor mooie trekkings en wandelingen. Zelf ben ik naar Temuco gegaan en niet uitgebreid het merengebeid ingetrokken. Daar zijn wel mogelijkheden voor.


Temucó
Een moderne stad met een prachtige Plaza. Verder komen er vele mensen uit de regio naar deze stad om hier hun inkopen te doen. Er is een Mercado Munucipal en een artesania markt. Verder een Feria libre (openluchtmarkt) waar een ongekende bedrijvigheid is. Tussen de Mupuches val je als Europeaan goed op. Bij het bussstation - waar ook het treinstation is - kun je of verder naar het zuiden gaan of terug naar het noorden. Vergeet ook niet om eens naar de kust te gaan en het dorp Chol-Chol, een Mapuche dorp, te bezoeken. Je gaat per bus en niet met een van de vele ossenkarren die je daar ziet. Naar het oosten van Temuco kun je naar Conguillo om trektochten of wandelingen te maken. In plaats van een van de vele wandelingen ben ik naar Pucon gegaan om de vulkaan Villarrica te zien. Een "echte" vulkaan met een rookpluim.




Villarrica / Pucon
Het dorp doet een beetje denken aan een skidorp. Van hier uit zijn wandelingen te maken en een van de attracties is het beklimmen van de vulkaan Villarrica. Voorts is het de moeite waard om een wandeling naar de voet van de Villarrica te maken. Daar waar eens de hete lava stroomde bij een van de laatste uitbarstingen, kun je nu de versteende stroom goed zien. Dwars door het bos!




Temucó, Santiago de Chile, Aeropuerto
Na Pucon ben ik met de trein naar de hoofdstad gegaan. Het kopen van een treinkaartje moet wel tenminste een dag van te voren gebeuren. Dat kan bij het station zelf. Helaas was de rit overwegend 's nachts zodat je niet van het landschap kunt genieten. De aankomst in Santiago de Chile is in de ochtend en een fraai gezicht om in het grote station, midden in de stad, binnen te komen. Het reizen per trein heeft ook wel iets.


Terug naar de reizen door Chili (1997, 1998 en 1999).



De reis door Chili 1998

Vooraf aan de reis
Het eerste jaar (1997) dat ik in Chili was, is me dat zo goed bevallen dat ik minstens zo nieuwsgierig was hoe het zuiden er uit zou zien. Heb je in het noorden een woestijn waar het nauwelijks tot niet regent, in het zuiden al gauw meer maar zijn er fjorden en gletsers. Een natuurschoon die ongekend mooi zou moeten zijn. Nou dat wilde ik wel eens zien. Om dit te realiseren moest er wel een weg zijn. Na Coihaique houdt de weg op dat wil zeggen er is geen reguliere (bus)lijn. Toch is er een mogelijkheid om per busje naar Cochrane te gaan en langs Lago Buenos Aires via Argentinië verder naar het zuiden te reizen. Je zult wel aan de lokale bevolking het een ander moeten vragen. Er zijn hier nu eenmaal geen busstations. Na een overnachting in El Maitén bracht een busje me naar Chile Chico, de grensovergang. Hier kon ik met een personenwagen over de Ruta 40 naar het zuiden.


Aeropuerto - Santiago de Chile - Temuco
Na de aankomst op het internationale vliegveld ben ik naar Santiago de Chile gegaan (een oud bekend adres) en de dag erna op de bus gestapt naar het zuiden: Temuco. Tussentijds is er gestopt in Concepción en via Los Angeles naar Temuco gegaan.


Puerto Montt
Daar het bekende steden zijn (zie Chile 1997) werd er al snel doorgereisd naar Concepcíon. Vanuit de stad ga ik naar het strand van Lirquen en Tomé. De volgende dag ga ik via Valdivia en Osorno naar Puerto Montt. Ik realiseer me achteraf dat ik veel mooie meren en vulkanen links heb laten liggen zoals Lago Panguipulli, Lago Ranco en de vulkaan Osorno. Het Lago Todos Los Santos is slecht deels verkend namelijk tot (de Termas van) Petrohué. Verder gaan was niet mogelijk daar ik voortdurend lastig werd gevallen door honderden zwart rode insecten van 2 a 3 cm: Tavanos.
Puerto Montt grenst aan het water en heeft een aardige boulevard. Een strand en aan het westelijke eind van het centrum een haventje (van Angelmo) met een overdekte vismarkt en met visrestaurants. Vanuit Puerto Montt kun je niet alleen naar Petrohué en Stitleo maar ook met de ferry naar het eiland Chiloë dat zeker de moeite waard is. Je kunt ook de Carretera Austral vervolgen maar dan moet er wel tweemaal het water worden overgestoken en hoe die verbinding is, was toentertijd onzeker en is er gekozen voor het traject over Chiloë om vanaf het zuidelijke puntje Quellón per ferry naar het vaste land (Chaitén) te gaan.




Chiloë
Een mooi eiland met een rijke geschiedenis en zeker de moeite waard om er heen te gaan. De bus vanuit Puerto Montt brengt je naar Pargua en van hieruit ga je over naar Chacao. Het buskaartje is tevens toegang tot de ferry en de overtocht duurt een half uur. Dan gaat het naar Ancud en daarna naar het midden van het eiland: de hoofdstad Castro. Zuidelijker kom je bij Quellón vanwaar je naar het vaste land kunt gaan. De overtocht duurt 6 uur. Castro heeft een Plaza de Armes en een grote houten San Francisco kerk uit begin 1900. Kijk eens naar de bonte kleuren. Verder zijn er de beroemde Palafitos: paalwoningen. Stap eens binnen bij mensen en ze laten je hun woning zien. Het wordt gewaardeerd. De paalwoningen staan aan zowel de zuidelijke als de noordelijke kant van Castro. Het kan niet missen. Eten kan er ook goed: gedroogd zeewier, nalca (een soort rabarber), verder is er nog een regionaal gerecht.




Chaitén – Coihaique - Colchrane
Door het vertrek - vanuit Quellon - in de namiddag kom je tegen schemer aan op het vaste land bij Chaitén. Je stapt van de boot en loopt een kilometer (of je krijgt een lift) naar Chaitén. In de tijd dat ik er was waren er geen drie busmaatschappijen zoals vermeld stond in de Lonely Planet. De man die op mij afliep en vroeg mij of ik onderdak wilde en kaartjes (en met name het laatste) voor de vervolgreis, vertelde me dat twee maatschappijen er niet meer waren terwijl de derde geen bus had die kon rijden (ehh??). Maar hij had een busje en ik kon een kaartje bij hem kopen voor de volgende dag. Na het kopen van een kaartje ben ik inkopen gaan doen in het aangename dorpje. Een mooi gezicht zo tussen de bergen en de bomen. De volgende ochtend was het vertrek om 8.00 uur. Waar kwamen al die mensen ineens vandaan? Ik had een aardige plek in het busje en heb een van de mooiste ritten van mijn leven gehad.



Een pad (ja, de Carretera Austral) tussen bomen met struiken met grote bladeren. Naar Coihayque is het 450 km en de bus doet er zo'n 10 á 12 uur over. Halverwege staan er mensen in een dorpje (Puyehuapí) te wachten om mee te gaan. Dat lukt niet iedereen en een aantal zullen moeten wachten. Verderop houdt de weg op: een deel van de weg is weg gespoeld. Maar er is – hoe is het mogelijk – een boot waarop over gestapt kan worden. Het busje gaat ook mee. Dan gaat het richting Coihayque. In Coihayque wordt overnacht en de volgende dag gaat het naar Puerto Aisen om een maatschappij te zoeken die met de boot door de fjorden naar een gletscher gaat. Dat lukt en het wordt een trip van drie dagen. Je stapt op in Puerto Chacabuco, vaart door de fjorden naar het zuiden, naar de gletsjer dan wel de Campo de Hielos San Valentin. Hier ga je in zodiacs en naar de gletsjer die in het meer uitmondt. Je krijgt whiskey en mag je zelf het duizendjarige ijs uit het water halen. Dan weer terug naar Puerto Chacabuco. Indrukwekkend en goed voor mooie foto's.



Vanuit Puerto Aisen een wandeltocht gemaakt in de Reserva Nacional Tamango. Een rustige tocht midden in de natuur zonder ook maar iemnd te hebben gezien op een boswachter na.
Dan gaat de busreis naar Coihayque. Over de Carretera Austral door een uitermate indrukwekkend gebied. Je passeert de Ibañezvallei waar de vulkaan Hudson ligt. In 1991 heeft hier een uitbarsting plaats gevonden met gevolg dat er in de vallei een dikke laag stof lag. De complete natuur is veranderd. De reis verveelt geen minuut en als er dan Patagonische wolken te zien zijn stopt de chauffeur en niet alleen voor mij. Geweldig. In El Maitén stap ik uit en ga niet naar Colchrane. Ik ga "hoger" de grens over. Een medeuitstapper bood aan bij hem te overnachten inclusief diner en ontbijt om morgen weer verder te gaan. Er is vervoer naar de grens met Argentinië. Van daaruit kan verder gereisd worden naar het zuidelijker gelegen Torres de Paine. De volgende dag is er na verloop van tijd een busje dat naar de grens gaat. Langs het schitterende Lago Buenos Aires kom ik aan in Chile Chico.




Vervolg van de reis door Argentinië.
Vanuit Chile Chico gaat de reis door Argentinië.
In het reisverslag van Argentinië 1998 is beschreven het vervolg uit Chili 1998 naar Fitz Roy en de Cerro Torres. Fitz Roy ligt in Argentinië. Het natuurpark (Reserva) Torres del Paine ligt in Chili maar is om praktische redenen ook beschreven in Argentinië 1998. (Volledigheidshalve: de plaatsen Punta Arenas en Puerto Natales liggen in Chili).
Voor het vervolgverslag klik je op Fitz Roy / Torres de Paine.


Terug naar de reizen door Chili (1997, 1998 en 1999).



De reis door Chili 1999

Vooraf aan de reis.
De reis door Argentinië liep tot het Lago Tromen met de Paso Tromen. Na de pas ben je in Chili en zijn onderstaande plaatsen beschreven.


Pucon
Aangekomen op de pas Tromen wordt de bus ontsmet. Een beetje zinloos hoe dat gedaan wordt maar oké. Ook de “groenbakken” staan klaar omdat er geen fruit in Chili mag worden meegenomen. Na de douaneformaliteiten is het richting Pucon met zijn schitterende vulkaan – met rookpluim – Villarrica. Twee jaar terug heb ik de vulkaan gezien en een beklimming naar de top leek me fantastisch. Een paar agencias kunnen een trekking naar de top regelen. Ze zorgen voor de benodigde spullen. Kleding, schoenen, steigijzers en ...leiding. Verder is het weer bepalend of de tocht door gaat of niet. In het dorp kan het 25 graden zijn maar daarboven is een ander verhaal. Immers, er ligt niet voor niets sneeuw rondom de top. Er wordt vroeg vertrokken en kun je aanvankelijk een skilift benutten (!!!). De rest moet wel gelopen worden. Eenmaal boven kun je in de krater kijken. Met of zonder gasmasker. Als je het zonder doet, hoest je gegarandeerd tot en met de volgende dag. Maar wat een gezicht die open krater. En wat te zeggen van het uitzicht over de streek. Te gek. De afdaling gaat wel heel eenvoudig. Op je achterwerk zittend glij je snel omlaag. Opvallend vond ik de leiding. Men had de touwtjes in handen en verklaarden waarom iets wel of niet gedaan moest of kon worden. Prima.
Wat ook een mooie indruk van deze omgeving geeft is een wandeling naar de voet van de Villarrica. Daar waar de hete lava liep bij een van de vorige uitbarstingen kun je de versteende stroom goed zien. Dwars door het bos!




Valdivia
Vanuit Pucon is het richting Valdivia. Een plaats aan de rio Calle Calle. Het is een stad met moderne gebouwen omdat in 1960 een aardbeving en vloedgolf veel verwoest heeft. Het is prettig langs de rivier te lopen mede door de boulevard. En als je toch wilt lopen dan kan ik het volgende aanraden. Trek er wel een dag voor uit. Loop vanuit de stad aan de noordkant van de rivier naar zee. Hier liggen een tweetal Spaanse forten: Niebla en Corral. Ze liggen aan de monding van de rivier en de overkant van de rivier is per bootje te bereiken. Verder zijn er viskraampjes met vis en schaaldieren. Niebla is tevens een klein stadje. Het opmerkelijke is dat wij Nederlanders in het verleden ook nog te maken hebben gehad met deze forten. Er zijn een aantal Nederlandse kaarten te zien in Niebla. Mooie plek om deze historische feiten op te halen. Heb je geen zin om te lopen dan is er ook een bus of een boot die je vanuit Valdivia naar de beide forten kan brengen.




Temuco – Santiago de Chile – Aeropuerto
Na de paar dagen in Valdivia gaat het naar het noorden. Via Temuco naar Santiago de Chile en uiteindelijk het vliegveld.


Terug naar de reizen door Chili (1997, 1998 en 1999).



Beschouwing
Ongeacht het aantal weken dat je in Chili kunt verblijven lijkt wel of je titleijd tijd te kort komt. Ik heb 4 tot 5 weken gereisd en achteraf langer willen blijven. De drie keer dat ik er was heb ik veel gezien. Met name het rustige reistempo is van belang. Overal heen vliegen lijkt gunstig omdat je veel kunt zien maar vergeet niet dat je ook (nieuwe) indrukken moet kunnen laten inwerken. Tweemaal een reis maken, zeg, een keer ten noorden van Santiago de Chile en een keer ten zuiden is een prachtige oplossing en is twee maal 4 weken een zeer acceptabele tijd. Het noordeijke deel met zijn woestijnen, vulkanen en geisers is prachtig. Het zuidelijke deel na Puerto Montt en Chiloë is de natuur geweldig. Als je dan de Torres de Paine als sluitstuk beschouwd weet je waarom ik zo enthousiast ben. Ik kan het een ieder aanraden.


Reageren?
Voor diegenen die meer willen weten of een reactie hebben op "Zuid Amerika" kunnen dit doen door middel van onderstaand e-adres. In verband met spam is het e-adres zonder de tekens "apestaartje" en "punt" weergegeven. Vervang de twee woorden door de twee, bekende, tekens. Het adres is: reizen-zuid-amerika[apestaartje]hotmail[punt]com


Auteursrecht
Respecteer het auteursrecht op de foto's. Vraag toestemming per e-mail als je een foto wilt gebruiken. De foto wordt dan gemaild, indien gewenst, in een betere kwaliteit dan de versie die op deze website staat.






Begin van deze pagina


De reizen door Chili

Begin van reisverslag Chili 1997

Begin van reisverslag Chili 1998

Begin van reisverslag Chili 1999


Naar beginpagina Zuid Amerika