---

& Antarctica

---

Antarctica 2008

Continent informatie Continent: Antarctica. Behoort toe aan: niemand. Zeggenschap bij 28 landen. Inwoners : 3500 in de zomer en 1000 in de winter. Oppervlakte: 14 miljoen km2 of 337 keer Nederland. Landschap: ijsvlaktes, kostmossen, bergen, vulkanen en windsnelheden (tot 320 km per uur!). Taal : afhankelijk van overwinteraars. Tijd : 4 uur later dan Nederlandse wintertijd. TPG : er zijn 2 postkantoren!!

Trefwoorden / Vervoer Straat van Magelhaen Beaglekanaal Drake Passage Antarctica Zeilend naar Antarctica Pinguïns Pelsrobben Bultruggen (Walvissen) Albatrossen Kaap Hoorn Bark Europa Een driemaster, zeilschip. Lengte 48,6 meter, breedte 7,4 meter. Een met staal versterkte romp. Bouwjaar 1911.

Reisschema Amsterdam (Schiphol) Aeropuerto (Pistarini + J.Newbery) Buenos Aires Ushuaia Aeropuerto (Islas Malvinas) Haven Ushuaia Bark Europa Drake Passage Antarctisch schiereiland Noord west Antarctica Drake Passage Kaap Hoorn Ushuaia (Islas Malvinas) Aeropuerto Buenos Aires Amsterdam (Schiphol)

Wereldomroep De wereldomroep op de korte golf voor ontvangst in Zuid en Midden Amerika gedurende de zomertijd in Nederland. 00.00 - 00.30uur:15540kHz 01.00 - 01.30uur:17605kHz 02.00 - 02.30uur: 5970kHz 03.00 - 03.30uur: 6190kHz 05.00 - 05.30uur: 6190kHz 06.00 - 06.30uur: 6165kHz 07.00 - 07.30uur: 6165kHz 11.30 - 12.00uur: 6020kHz 23.00 - 23.30uur: 7605kHz Meer weten? www.wereldomroep.nl/gids

N.B.
Opgemerkt wordt dat tijdens de Drake Passage alsmede op het vaste land van Antarctica er geen korte golf ontvangst was. Mogelijk dat de radio niet selectief genoeg was. Maar of dit gezien onderstaande foto's een gemis is......




.......en wat dacht je van de "stilte" op Antarctica?
Is het daar niet erg stil? Klik hier en je weet hoe het eraan toe kan gaan.



Vlag van Antarctica
Antarctica heeft geen eigen officiële vlag, omdat Antarctica een continent is en geen land. Wel zijn er een tweetal vexillologen geweest die een vlag voor het continent hebben ontworpen. Het zijn Graham Bartham en Whitney Smith.

Graham Bartham
De meest bekende onofficiële vlag werd ontworpen door Graham Bartham. Hij leidde de vlag af van de vlag van de Verenigde Naties. Een witte kaart van het continent staat erop, omringt door blauw, wat de zee moet voorstellen.


Whitney Smith
Er is ook een tweede, onofficiële vlag van Antarctica, ontworpen door Whitney Smith. Hij gebruikte de kleur oranje, omdat dat de internationale reddingskleur is en het best te zien is in de sneeuw. Daarnaast lijkt de vlag op geen enkele andere nationale vlag op aarde. Het wapen in de vlag staat voor verschillende zaken. De 'A' staat voor Antarctica, de halve bol staat voor de plek op aarde van het continent en de handen staan voor vrede tussen de mensen. De witte kleur staat voor de sneeuw en het ijs.


Antarctica
Dit werelddeel heeft 15 miljoen jaar nodig gehad om zich te vormen! De naam Antarctica is afgeleid van anti (tegen) en Arctica (Noordpool), vandaar zuidpool dan wel.... Antarctica. Het is een continent rond de Zuidpool van de aarde, omringd door de Indische Oceaan en de Grote Oceaan, die beneden de 60e breedtegraad worden aangeduid als de Zuidelijke Oceaan (of Antarctische Oceaan). Het land en de zeeën om Antarctica worden gezamenlijk aangeduid als Antarctis. Antarctica is het vijfde continent qua oppervlakte, na Azië, Afrika, Noord-Amerika en Zuid-Amerika. Het is ook het continent met de laagste gemiddelde luchtvochtigheid. Er valt minder neerslag dan in de Sahara. Van al het ijs op de wereld ligt 90% op Antarctica. De gemiddelde dikte van de ijskap bedraagt 2200 meter en op het dikste punt is het ijs 4776 meter dik. Het meeste ijs is meer dan honderdduizend jaar oud, maar niet heel Antarctica heeft al die tijd onder het ijs gelegen. Een Brits-Zweedse expeditie ontdekte in 1949 dat grote delen van Antarctica, zoals Dronning Maud Land, tot zo'n 10.000 jaar voor Christus nog vrij waren van ijs.


Klimaat
Antarctica is het koudste en droogste continent op aarde. Het binnenland heeft een lange en koude winter waarbij het gemiddeld -40 tot -60°C is. De laagste temperatuur officieel ooit gemeten was op de Zuidpool: -88°C; (officieus zelfs -91°C). Aan de kust en op het Antarctisch Schiereiland is het minder koud. In de winter is het daar gemiddeld -10 tot -30°C, afhankelijk van de locatie, terwijl in de zomer de temperatuur gemiddeld rond het vriespunt ligt. Antarctica is het droogste continent op aarde met een gemiddelde neerslag van ongeveer 170 mm per jaar. Het binnenland is bijzonder droog met minder dan 100 mm neerslag per jaar. De kustzone daarentegen is natter, waarbij de westkust van het Antarctisch Schiereiland het natst is. Daar valt meer dan een meter neerslag per jaar, dat is meer dan 3 meter sneeuw per jaar. Tenslotte is de windrichting en windsterkte opvallend aan het klimaat van Antarctica. Bijna overal op Antarctica is de directionele constantheid van de wind bijzonder hoog, dit wil zeggen dat de wind altijd uit dezelfde richting waait. In het binnenland is deze wind niet bijzonder sterk, maar langs de kust waait het hard. Het onderzoeksstation Dumond d'Urville heeft met 19.5 m/s de hoogste jaargemiddelde windsnelheid op aarde.


Per boot en niet "bussen"
Het is voor mij even wennen aan het idee. Naar Zuid Amerika gaan en met alle buservaringen en voorliefde om op deze manier te reizen, is het dan nu, dit jaar, met een zeilschip: een driemaster. Ik wilde het allerzuidelijkste puntje van Zuid Amerika zien. Per vliegtuig is dit geen optie het zou ook met een groot (vracht)schip kunnen. Maar nadat ik de Bark Europa gezien had, was ik verkocht en is het een zeilschip geworden. Hiermee zou je goed de tijd krijgen om het continent te zien. Vier dagen (heen en vijf dagen terug) duurt het om de Drake Passage over steken en is er vervolgens voldoende tijd om van het varen te genieten en uit te zien naar het vaste land van Antarctica. Het is fantastisch langs eilanden - en later langs het vaste land - te zeilen. Langs de kust en evenwijdig aan het schiereiland. Hier leven in stilte (?) duizenden pinguïns en vele robben. Als er op een enkele plek geen ijs of sneeuw is, kun je de fraaiste kleuren van de kostmossen zien. Wat eveneens een geweldige indruk achterlaat is de sterrenhemel die vrij van aardse lichten aangeeft dat er ongetwijfeld nog meer "antarctica’s" bestaan.


De reis (zeilend) naar Antarctica. Alvorens te zeilen moet je eerst in Ushuaia komen, want dat is de plek waar aan boord wordt gegaan. Per vliegtuig naar Buenos Aires (Argentinie) en vervolgens met het vliegtuig (3,5 uur) naar Ushuaia. Let op het is mogelijk dat je niet direct van het internatioale vliegveld door kunt vliegen maar dat je eerst - door het centrum (!) - naar het nationale vliegveld moet gaan. Wees slim en koop een kaartje op het vliegveld bij Manuel Tienda León. Voor 38 pesos brengt het busje je naar het nationale vliegveld. Reisduur: ongeveer één uur. Het is verder mogelijk dat je op de terugweg wel direct op het internationale vliegeveld komt. Mocht dat niet zo zijn dan kun je met dezelfde Manuel Tienda León reizen. Verder is het vliegveld van Ushuaia relatief dicht bij de haven en de pier waar je aan boord gaat. Taxivervoer is er ruimschoots en kost ongeveer 12 pesos.
Je ziet het, zo kan ik toch nog even "bussen" dit jaar. Maar dan is het voorbij. Antarctica en Zuid Amerika (Vuurland) zijn gescheiden door de Drake Passage, een winderige plek die vanwege zeeziekte ook de naam heeft van Brake Passage. Gelukkig is het ook nog wel eens rustig in de passage, alhoewel het deinen blijft.
Het zeilschip waarmee de reis wordt gemaakt is een driemaster, een bark, genaamd Europa. De bark gaat van het zuidelijkste puntje van Argentinië, Ushuaia, naar (onder andere) Antarctica. Zeilend langs imponerende landschappen van het Antarctische Schiereiland en de vele eilanden voor de kust. Pinguïns, pelsrobben en bultruggen duiken regelmatig op. Dit geldt eveneens voor albatrossen en Grote Jagers. IJsblokken met fascinerende, diepblauwe kleuren zijn indrukwekkend. Op vele (mooie) plaatsen gaat het schip voor anker. De stilte is overweldigend. Oké, als je in de buurt van pinguïns komt is dit iets anders.


Bark Europa
De bark Europa maakt per seizoen een viertal reizen van het zuidelijkste puntje van Argentinië, Ushuaia, naar het Antarctisch Schiereiland. Na de oversteek van de Drake Passage (4 dagen) zullen de dagen bestaan uit het varen door indrukwekkende weidse landschappen. Er wordt aan land gegaan op eilanden als Cuverville, Half Moon en Dundas Harbour waar voornamelijk Ezels- en Kinbandpinguïns leven. Met een bezoek aan het vulkanische eiland Deception kunnen zien hoe walvisvaarders leefden. Je kunt beperkt wandelen en naar een Kaapse duivenkolonie of de Kinbandpinguïnskolonie bij Bailey Head. Roestige opslagtanks en het vervallen station dateren uit een tijd van de walvisvaart. Verder naar het zuiden ligt Paradise Bay. Een idyllische baai omringt door traag voortkruipende gletsjers, waar vaak walvissen gezien worden en waar voet op vaste land gezet kan worden. Verder noordwaarts kunnen Port Lockroy en Livingstone bezocht worden. Zuiderlijker wordt door het Lemairekanaal naar Petermann gegaan. Dicht bij de landingsplaats staat de overwinteringshut van Jean-Baptiste Charcot, die hier in 1909 strandde met zijn schip Pourquoi-Pas. Hierna volgt weer de oversteek van de Drake Passage waarbij afhankelijk van stroming en weer Kaap Hoorn aangedaan wordt. De zeilreis eindigt in Ushuaia. Van hieruit vlieg je naar Buenos Aires en tenslotte naar Nederland. Vanzelfsprekend, zelfs aanbevelingswaardig, wordt in overweging gegeven om een paar dagen in zowel Ushuaia als Buenos Aires door te brengen. Mooie steden voor prachtige wandelingen en om te winkelen.


Technische zaken van de bark.
Een 3 mast bark, lengte 48,6 meter, breedte 7,4 meter met staal versterkte romp, bouwjaar 1911. Is een aantal malen verbouwd. Expeditieleiding: Nederlands. Bemanning is internationaal. Maximaal 49 personen en 11 bemanningsleden, hierbij geldt tevens dat de gasten mogen meewerken maar dat is niet verplicht. Tijdens de Drake Passage zijn er echte wachten. Dit tot je in de wateren van Antarctica komt. Dit geldt ook voor de terugreis.


Zeeziekte
Zeeziekte? Bewegingsziekte!!
Het fenomeen zeeziekte is bij vele mensen bekend. De één is er gevoeliger voor dan de ander. Reisziekte, wagenziekte, zeeziekte, luchtziekte of algemeen bewegingsziekte is een verschijnsel dat zich voordoet wanneer de signalen van het evenwichtsorgaan (dat versnelling en beweging registreert) en de waargenomen horizon niet met elkaar in overeenstemming zijn. Zeeziekte kenmerkt zich door misselijkheid en/of draaierigheid. Dit kan vooral veroorzaakt worden door onregelmatige of ritmische bewegingen aanboord, waardoor personen zich onwel gaan voelen en overgaan tot braken. Om de kans op zeeziekte te verkleinen ofwel te voorkomen heb je misschien iets aan het volgende. Eet voor en/of tijdens de vaart. Drink tijdens de vaart geen alcohol of frisdrank. Zorg voor een goede plaats aan boord, zoals op mid-achterdeks waar veel frisse wind is en zo min mogelijk deining aanwezig is. Mocht je toch misselijk worden, eet dan het liefst droge voeding zoals beschuit of droog brood. Mocht je ondanks de genomen preventieve voorzorgmaatregelen toch last krijgen van zeeziekteverschijnselen, dan kan je alsnog overgaan op tabletten.


Medicijnen in verband met de bewegingsziekte. Je hebt er last van of niet. Zelf ben ik fors gevoelig voor bewegingsziekte en red het niet zonder pillen. Je kunt primatour proberen dan wel de beroemde pleisters achter het oor. Mijn kuur is geweest:
Cennarizisine, 25 mg.: elke 8 uur een pil. Dit om de beweging te onderdrukken. Start wel vóór de reis.
Domperidon, 10 mg.: ook elke 8 uur, maar halverwege de cinnarizine cyclus. Dit om de braakneigingen te onderdrukken. Resultaat:...........
Sukses.


IJsberen
Op de zuidpool zijn geen ijsberen maar wel (onder andere) ontzettend veel pinguïns. IJsberen daar en tegen komen alleen voor op de Noordpool.


Kaap Hoorn
Kaap Hoorn is vernoemd naar de stad Hoorn in de provincie Noord Holland. Er zijn mensen die van mening waren dat de naam te maken zou hebben met de vorm van de kaap. Het heeft wat weg van een hoorn. Dat is niet het geval. De Kaap is vernoemd naar de stad Hoorn. In 1616 vernoemde Willem Corneliszoon Schouten, die samen met Jacob le Maire de kaap rondvoer, de kaap naar zijn geboorteplaats. Zij waren opzoek naar een vrije doorgang naar het Verre Oosten, omdat de Kaap de Goede Hoop en de Straat Magellaan voorbehouden waren aan schepen van de Verenigde Oostindische Compagnie. Hierna is de kaap even Cabo San Ildefonso genoemd maar dat was snel over. De Spaanse naam is "vertaald" in Cabo de Hornos. Of het prettig is langs de Kaap valt nog maar te betwijfelen daar het gemiddeld 200 dagen per jaar stormt en de rest van het jaar nu niet bepaald windstil is. Overigens is de Kaap Hoorn niet het meest zuidelijke plekje (zoals dat ook het geval is met de Noordkaap). Honderd kilometer ten zuid-westen van de Kaap liggen de Diego Ramirez eilanden.


Kleding
Reken op 0 graden celcius tot min 10 graden. Inclusief regen en wind. Stem bovenkleding hierop af. Dus wind en waterdichte kleding. Rubberen laarzen (de Zodiac kan niet altijd op het land komen en sta je zodoende 20 cm in het water!). Thermisch (onder)goed. Fleece kleding. Handschoenen: waterdichte verdienen de voorkeur anders een extra stel. (Warme) sokken voor de laarzen al of niet voorzien van een aluminium zooltje. Muts. Zwemkleding. Makkelijke schoenen voor op de boot. De afstanden op het (vaste) land zijn zodanig dat die met die laarzen gewandeld kan worden. Zonnebril. Zonnecreme (hoge factor). Camera en batterijen of accu's. Plus lader. Er is 220/230 volt aan boord. Telelens: 200, beter 300 mm is eigenlijk noodzakelijk. Verrekijker. Lakens en dekens zijn op het schip en hoef je niet mee te nemen.
Let wel dat je aankomst in Ushuaia op zondag kan zijn en je daarmee geen laarzen of andere kleding kan huren, wat in principe mogelijk is in Ushuaia. En als het een andere dag is, houdt dan rekening met de inleverdatum. Dat zou een zondag kunnen zijn! En je had net een creditcard aanbetaling gedaan in die winkel.


Tip
Geef een muisklik op de foto en deze wordt vergroot.
Om weer terug te gaan naar de andere foto's klik, links boven in de werkbalk, op het groene pijltje ( ).



De reis naar Antarctica

De dagen voor de zeilreis.
De dagen voor de aanvang van de reis ben ik vertrokken vanaf Schiphol, via Buenos Aires en aansluitend met een binnenlandse vlucht naar Ushuaia.

Dag 1:
Aanmonstering op de Europa in Ushuaia.
Vanuit deze meest zuidelijkste Argentijnse stad wordt in de namiddag aangemonsterd. Kennis wordt gemaakt met de bemanning (ongeveer 10 personen) en de overige Antarctica-gangers (40). Feitelijk zijn wij de trainee's op de Europa. Het vertrek is de volgende dag.




Dag 2:
Maandag!
De trossen worden losgemaakt en de pier “Puerto comercial” wordt verlaten. Tijdens het bunkeren en de vaart door het Beaglekanaal wordt er uitleg gegeven over de diverse lijnen (touwen). De lunch is aan dek. Het is (nog) prachtig weer. Dolfijnen worden gespot en wanneer de loods van boord is gaat het naar open water. ’s Nachts wordt Kaap Hoorn gepasseerd en het achterland verdwijnt steeds meer. De deining is niet alleen fors maar de wind neemt toe (een uitschieter van windkracht 11) en niet lang erna blijkt dat ik geen zeebenen heb.




Dag 3 en 4:
Drake Passage.
Vanaf Kaap Hoorn is de oversteek van de Drake Passage ongeveer 450 mijl. De wateren hebben een stormachtige reputatie. De wind varieert van zuidwest tot noordwest. Nu treffen we het niet erg met de windrichting. Er moet af en toe gemotord worden immers tegen wind in zeilen gaat nu eenmaal niet. Ik de motor in mijn kooi. Of er Kaapse duiven, witkinstormvogels en/of albatrossen het schip gezelschap hebben gehouden weet ik niet. Ik heb niets gezien behalve een scheef hangend gordijntje voor mijn kooi.




Dag 5:
Antarctica?!
Antarctica komt naderbij. IJsbergen worden gesignaleerd. Tafelijsbergen maken het varen niet eenvoudig. De nachten zijn kort. Je mag dan wel op het zuidelijke deel van de wereld zijn en het mag dan ook wel zomer zijn, maar we naderen wel Antarctica waar het ’s zomers rond 0 graden Celsius is in tegenstelling tot de winter met ruim 40 graden onder nul. Het anker wordt om 8.00 uur 's ochtens uitgeworpen in de beschutte baai van Barrientos Island. Pinguïns (kinband- en ezels-) kwetteren er vrolijk op los.





Dag 6:
Barrientos Island / Aitcho Islands.
Pinguïns overal. Met de zodiacs wordt aan wal gegaan. Verwelkomd door ezels- en kinbandpinguïns. Verder zijn er pelsrobben die zo nu en dan brullen, kreunen, steunen en boeren. De huid van de dieren verveld. De Aitcho Islands horen tot de Zuid-Schetland Islands en liggen niet volledig onder het ijs, zodat korstmossen duidelijk te zien zijn in schitterende kleuren. Zeker als de zon erop schijnt. Hier tref je ook nesten van de reuzenstormvogels aan.





Dag 7:
Yankee Harbour of Hannah Point.
In de middag van de zesde dag weer naar het eiland gegaan en vervolgens op het eiland in westelijke richting gegaan. Een aardige wandeling langs(!) mossen. Fantastische vergezichten vanaf de heuvels. Ook hier vele pinguïns, zeeolifanten, pelsrobben en vogels. Verder veel mos(!).




Na het vertrek is het richting Yankee Harbour of Hannah Point en onderweg zie je spierwitte ijskliffen. Bultrugwalvissen wisselen pinguïns af. Hier is Edinburgh Hill, een steile rots, die bijna loodrecht uit het water komt. De rots bestaat uit basalt, gestold magma uit een vulkaan. In Yankee Harborg lijkt het of de pieren door mensen gemaakt zijn. Integendeel. Een kolonie ezelspinguïns leven op het strand. Daar tussen in liggen weddellzeehonden en pelsrobben. Wat betreft vogels zijn te spotten wilsonstormvogeltjes, poolkippen, Kaapse duiven, reuzenstormvogels, grote jagers. En ook hier zijn er ezels- en kinbandpinguïn en uitzonderlijk een drietal macaronipinguïns.




Dag 8:
Deception eiland.
De Deception Islands liggen zuidelijker (63 graden zuiderbreedte) en de Europa vaart door een nauwe krater, genaamd Neptune’s Bellows, een vulkaan binnen. Je vaart langs een oud walvisstation waar 's avonds naar toe wordt gegaan. Het gebouw heeft nog dienst gedaan als wetenschappelijk station maar werd verlaten vanwege een vulkaanuitbarsting in 1970. Een wandeling op het land gaat naar de krater. Naast het fantastische uitzicht dat door de mist teniet is gedaan, kun je hier zwemmen in….geothermisch verwarmd water. Overigens kan de watertemperatuur oplopen tot 50 graden Celsius.





Dag 9:
Trinity Island.
Deception Island wordt verlaten. Bij de doorgang tussen Spert Island en Trinity Island gaan we voor anker. Met de zodiacs waan je je in een buitenaards ijslandschap. Je vaart onder daken van ijs die zo nu en dan voorzien zijn van ijspegels. Het lijken ijspaleizen die door Gaudi gebouwd konden zijn. Het water heeft hier een turkooizen kleur door het witte ijs. Als je geluk hebt tref je hier een zeeluipaard aan en anders wel een bultrugwalvis.





Dag 10:
Gouvernoren Harbour (Enterprice Island) of Cuverville Island.
Langs de kusten zoeken walvissen naar krill, een belangrijke voedselbron. Je ziet hier dan ook bultrugwalvissen krill bij elkaar happen. Tevens kun je hier het grootste zoogdier ter wereld zien, de blauwe vinvis die de 30 meter haalt. Ik had dat geluk niet. Gouvernoren Harbour ligt tussen een groep eilanden die in het begin van de deze eeuw de thuisbasis vormde van de walvisvaart. De naam van het eiland komt van een in 1916 gestrande walvisvaardersschip. Het voorste deel steekt nog steeds boven water uit. Het wrak vormt nu een broedplaats voor Antarctische sterntjes. Cuverville Island valt op vanwege zijn rode en groene korstmossen.




Dag 11:
Paradise Harbour.
Het anker wordt opgehaald en wordt er koers gezet naar Paradise Harbour. Hier rijzen gletsjers, enorme muren van blauw en wit uit zee. Geregeld hoor je hier ijs kraken en zie je grote ijsbrokken omlaag komen. Langzaam naar beneden schuivend ijs kan met een enorm lawaai uiteindelijk in het water komen. Een ijswolk sluit de gebeurtenis af. De ijsmassa die in het water komt zorgt ervoor dat het schip wat opgetild wordt. Dan gaan we aan land en brengen een bezoek aan de verlaten Argentijnse basis: Almirante Brouwn.





Dag 12:
Argentinië Islands.
Er wordt weer eens “echt” gevaren. Via Peltier Channel met zijn hoge besneeuwde pieken, gaat het naar Lemaire Channel. Aan weerzijden van het smalle kanaal tornen bergmassieven van 100 meter hoogte. Op de ijsschotsen liggen krabbeneters. Vervolgens wordt Penola Strait binnen gevaren. Er kan hier forse ijsgang zijn. Wanneer er niet zoveel schotsen zijn wordt aan het einde van de dag de archipel van Argentine Island binnen gevaren. Op 65 graden zuiderbreedte wordt geankerd en dezelfde avond kennis gemaakt met de Oekraïners die op hun basis zijn. De wetenschappers geven uitleg van hun doel. Verder kunnen de dames hun BH bij de barman omruilen voor een glas zelfgestookte Wodka met ingredienten (sinaasppelschijfje, suiker en fijn gemalen koffiebonen).





Dag 13:
Petermann Islands.
Argentine Islands wordt verlaten en je gaat naar Petemann Islands. Het anker gaat naar beneden. We maken kennis met de Adélie-Pinguïns. De pinguïns, met hun zwarte kopjes, gedragen zich anders dan ezels- en kinbandpinguïns. De natuur gaat hier haar gang: terwijl een kuiken half verdwijnt in de snavel tijdens het voederen jatten de buren steentjes om hun eigen nest beter te beschermen. Ondertussen vliegen grote jagers over de kolonie en grijpen elke kans om een jong te pakken. Op het eiland heeft in 1909 de Fransman Charcot overwinterd met zijn schip "Pourquoi pas".




Dag 14:
Port Lockroy.
Door het Lemaire Channel en het Peltier Channel wordt Port Lockroy bereikt. Aan land tussen de rotsen signaleer je nog een enkele blauwoogaalschover. Hier staat het oudste Britse station op Antarctica. Het is goed onderhouden en is nu een monument. Meestal wordt het station door een paar mensen bemand. Je kunt hier ansichtkaarten en postzegels kopen. De beschreven kaarten kunnen hier worden gepost. Houd wel in de gaten dat de verzending naar het adres een paar maanden tot een halfjaar kan duren. Ook hier zeeluipaarden die wachten tot de pinguïns te water gaan. Zo is de natuur en worden (jonge) pinguïns gepakt en verorberd




Dag 15:
Dorian Bay.
Hier bevindt zich Jabet Peak met daarnaast een prachtige witte ijskap die in het verleden als landingsbaan werd gebruikt. Je kunt niet over de ijskap lopen. Hij lijkt egaal maar in werkelijkheid zijn er diepe spleten die met sneeuw zijn overdekt. De Bay is een prachtige baai waar ezelspinguïns zijn en af en toe een weddell zeehond. Ook hier is een goed uitgeruste Britse hut voor noodgevallen. Je kunt er overwinteren als het moet.





Dag 16:
Melchior Islands.
Er wordt nog een laatste rondvaart gemaakt en zo vaar je tussen de talrijke eilandjes. Je ziet pelsrobben en Wilson stormvogels. In de middag wordt afscheid genomen van Antarctica. De beschutte wateren worden verlaten en wordt er op Zuid Amerika gekoerst. Nu wel een meer westelijker koers dan op de heenreis, zodat de reis nu 550 mijl is. Mocht het helder weer zijn dan is Anvers Islands op 100 mijl en de Mount Francais met zijn 3000 meter hoge top nog een dag zichtbaar.




Dag 17:
Drake Passage (2e).
De terugweg!! Dolfijnen en albatrossen houden het schip gezelschap. Helaas heb ik dat niet mogen zien, de deining was mij teveel!




Dag 18:
Kaap Hoorn.
Kaap Hoorn is verweg. Kort tevoren zijn de eilanden van Diego Ramirez gesignaleerd. Voor Kaap Hoorn is er deze keer geen mogelijkheid om langs te varen. Tegenwind is de boosdoener. Na Kaap Hoorn ben je bijna uit de Drake Passage. Ik voel me al stukken beter. Wat een mooi zonnig weer!




Dag 19:
Patagonie en Tierra del Fuego.
Afhankelijk van de wind kan het zijn, dat het schip nog op open zee is. Hierna is Tierra del Fuego van dichtbij te zien. De vele eilandjes doen groen aan in vergelijking met Antarctica. Hier tref je vele verschillende vogels aan. Ook pinguïns: de Maghelhaan-pinguïns. Verder zijn er dolfijnen die het schip vergezellen door voor de boeg te zwemmen.




Dag 20:
Beagle Kanaal.
Met een loods wordt het schip naar Ushuaia gestuurd.




Dag 21:
Ushuaia.
Het is echt afgelopen. Langs het eilandje Islas de Lobos waar je vele zeeleeuwen, pelsrobben en blauwoogaalschovers ziet.




Dag 22: Afmonstering in Ushuaia.
Maar dan is het onvermijdelijk. De trossen om de meerpalen en het is einde reis. Ik zal morgen met het vliegtuig via Buenos Aires naar Amsterdam gaan en het schip een week later naar Kaap de Goede Hoop voor onderhoud.




Dag erna.
De dag erna gaat er een vliegtuig van Ushuaia naar Buenos Aires en vervolgens naar Schiphol. Einde reis.




Nabeschouwing
Antarctica.
Het grote verschil met eerdere jaren is het feit dat ik met een zeilboot een reis heb gemaakt. Dit omdat het zien van, en het zijn op Antarctica tot de verbeelding spreekt. Er zijn vele boten om mee te gaan, maar wanneer je vaak aan land wilt gaan, wilt fotograferen, dicht bij de "natuur" wil komen heb je een boot nodig met een geringe dieptegang, een bemanning die niets te veel is en een kapitein die zo nu en dan een rondje om een ijberg maakt voor de fotograven en de boot zelfs stil legt om je de gelegenheid te geven bultruggen te fotograferen. Het kleinschalige heeft hiermee een grootse uitstraling. Dit heeft nog een voordeel. Omdat de Europa op kleine, ondiepe plaatsen komt zijn daar geen boten met 1000 of meer passagiers. Ik heb dan eerst op de laatste twee dagen een groot passagiersschip gezien. Wanneer het schip de zeilen heeft staan (en soms ook niet) ben je plotsklaps een te fotograveren object. Leuk. Tijdens de reis hoef je je niet te vervelen. Vrijblijvend kun je lezingen bijwonen over het leven op Antarctica. De praktijk zie je dan rondom het schip. Meedoen op het schip met de bemanning is vrijblijvend. Wat mij ook is meegevallen, zijn de "vele" mensen (50) op een "klein" schip. Het is me zelfs heel erg meegevallen. Blijkbaar is een ieder zo verspreid geweest zodat elkaar voor de voeten lopen er niet bij is geweest. Zelfs het "dicht" op elkaar wonen geduren drie weken heeft geen enkele keer vervelende momenten gekend. Het varen langs de eilanden, vaste land en het gaan en komen met de zodiac is plezierig geweest. Dat de Drake Passage overgestoken moet worden, is een feit waarmee de zeeziekte dan een ondergeschikte rol heeft gespeeld alhoewel ik toen (tot tweemaal toe) wel iets anders overdacht. Een reis die ik een ieder kan aanbevelen.


Reageren?
Voor diegenen die meer willen weten of een reactie hebben op "Zuid Amerika" kunnen dit doen door middel van onderstaand e-adres. In verband met spam is het e-adres zonder de tekens "apestaartje" en "punt" weergegeven. Vervang de twee woorden door de twee, bekende, tekens. Het adres is: reizen-zuid-amerika[apestaartje]hotmail[punt]com


Auteursrecht
Respecteer het auteursrecht op de foto's. Vraag toestemming per e-mail als je een foto wilt gebruiken. De foto wordt dan gemaild, indien gewenst, in een betere kwaliteit dan de versie die op deze website staat.









Begin van deze pagina

Begin van reisverslag Antarctica



Naar beginpagina Zuid Amerika